DĘBINA WILHELMA nad rzeką Dzierzgoń

DĘBINA WILHELMA nad rzeką Dzierzgoń to miejsce niezwykłe. W XVII wieku miejscowe lasy były zagrożone kompletnym zniszczeniem przez rabunkową eksploatację, ale są miejsca gdzie te piękne drzewa przetrwały. oto jedno z nich…

Na stronie:

Trochę historii

Lasy okolic Dzierzgonia były bogate w pomnikowe drzewa i zwierzęta. Niestety w XVII wieku przez rabunkową gospodarkę zaczął się drzewny kryzys. Drzewa (szczególnie najcenniejsze dęby i buki) wycinane bez ładu i składu były wykorzystywane przez:

tartaki,
produkcję węgla drzewnego,
produkcję potażu,
smoły,
pozyskiwanie drewna na budowę domów,
pozyskiwanie drewna opałowego,
itd…

Nawet zwierzęta gospodarskie miały zapotrzebowanie na miejsca gdzie był las. Po wyrębie karczownicy powiększali leśne polany by można było prowadzić tam wypas, ale jednocześnie powodowało to fragmentację lasu i problem dla dzikich zwierząt.

To teren rodu Dohnów mających swoją siedzibę w Prakwicach. Polowanie to kolejna „rozrywka” którą tu kultywowano w sposób taki, jakby za każdego zabitego jelenia czekały już trzy kolejne.

Szczęśliwie były miejsca o trudnym dostępie które zostawiano na później. To „później” nie nastąpiło ponieważ wprowadzono wreszcie przepisy ograniczające wszelkie formy przemysłowego pozyskiwania drewna z lasów.

Wilhelm II – to jego imieniem nazwano dębinę i liczne kamienie stawiano po polowaniach.

Droga do Starego Miasta

Do Starego Miasta prowadzi leśna droga, która jest jak marzenie rowerzysty. Gładka, w cieniu lasu, z prawej strony towarzyszy rzeka Dzierzgoń. Nie dajcie się zmylić kiedy będziecie chcieli korzystając z nawigacji po drodze zobaczyć kamień Wilhelma. Jest po drogiej stronie rzeki. W sumie to Lasy Państwowe mogłyby zrobić kładkę przez rzekę by było dojście od drogi.

Dębina

Kiedy jest już niedaleko Starego Miasta rzeka Dzierzgoń tworzy zakole i pozostałościami starorzecza. I to właśnie tam, dobrze ukryta przed wzrokiem jest Dębina Wilhelma. Piękne dęby, sosny masztowe,… Takie miejsce, że tylko siadać i cieszyć oczy piękną przyrodą. Oby przetrwało jak najdłużej!